روحانی در توچال و آدم‌های اطراف!

چهار روز پیش عکس هایی از روحانی در خبرگزاری پارسینه اومد با تیتر حسن روحانی در توچال. خوب حرکت جالبی بود برخلاف حرکت هایی مثل رژه رفتن و کشوندن مردم در شهرهای مختلف دنبال خود و همین طور از جنبه توجه به ورزش و بخصوص کوهنوردی. عکس‌های بیشتری در ایسنتاگرام آقای روحانی(که همین چند وقت پیش باز شده اما نمیدونم تایید شده یا نه) در همین مورد بود که همین جا میزارم. اما حرفم یه چیز دیگست. بزارید یه اتفاق کوچیک که یه ماه پیش برای من توی اسلو رخ داد رو تعرف کنم.

عکس از اینستاگرام

عکس از پارسینه

عکس از اینستاگرام

عکس از اینستاگرام

برای پیاده روی دور یک دریاچه نزدیک محل زندگی خودم رفته بودیم و ناگهان دیدیم که نخست وزیر قبلی نروژ(لینک به ویکی پدیا انگلیسی) به همراه وزیر امور خارجه اسبق داشتن با گرمکن ورزشی اونجا قدم میزدن. و من حتی متوجه نشدم چون نه محافظی بود نه اینکه مردم دورش جمع شده بودن و نه خودشون لباس خاصی داشت. هیچ فرقی با یک آدم معمولی نداشتن و حتی مردم هم در تقابل با اونها کار خاصی انجام نمیدادن. متاسفانه نتونستم عکسی بگیرم اما این اتفاق مطمئنم که همیشه اتفاق میوفته. در ضمن این نخست وزیری که در موردش دارم صحبت میکنم هم عملکردش بد نبوده، هم اینکه هشت سال یعنی دوتا چهار سال نخست وزیر بوده.

حالا درسته که مردم اسکاندیناوی خیلی فرهنگشون با ما متفاوتِ و آدم های غریبه خیلی کم پیش میاد که باهم صحبت کنن اما خوب وقتی مقایسه میکنم با نسخه ایرانیش که وقتی یه آدم مطرح دولتی یا هنری و ... در بین مردم حضور پیدا میکنه اینقدر تحویلش میگیریم که نه در حد اون فرده و نه اون فرد ممکنه خودش این رو بخواد.همین اتفاق باز هم در گزارش صد روزه آقای روحانی اتفاق افتاد که سه تا مصاحبه کننده به جای به چالش کشیدن و نقد مثل همیشه به تمجید و ثنای ایشون پرداختن. مصادیق بیشتری هم برای این مطلب دارم که بازم امیدوارم در موردش بنویسم. اما اینکه هر فردی به صرف جایگاه هنری، مذهبی و دولتی و ... ای که داره طبقه جداگانه ای براش در اجتماع باز کنیم اشتباه بس بزرگ و تبعات بس بزرگتری داره. اما با این افراد فقط به صرف انسان بودن باید با احترام برخود کنیم و نه بیشتر. 

اما برای اینکه از اون ور هم نیوفتیم این رو هم بگم که اگر به شخصی به علت زمینه تخصصیش و نظراتش و غیره علاقه مندیم مخالف با نظر قبلیم نیست زیرا که امیدوارم هدفمون در این برخوردها یادگیری بیشتر برای نیل به اهداف عقلانی و اخلاقی خودمونِ نه خودشیرینی و اظهار لطف بی مورد.

این مطلب برای من خیلی مهمه و حداقل برای خودم نوشتمش که در آینده اگه خوندم بدونم چه چهارچوب اخلاقی ای داشتم.

چرایی کوهنوردی

اینکه چرا باید کوهنوردی کرد دلایل زیادی میشه به کار برد اما حادثه هفته گذشته باعث شده تا این سوال درذهن مخاطب این سوال را ایجاد کند که چرا انسان خود را به خطر بیندازد؟ چرا در سرمای کوهستان در چادر باید خوابید؟ یا حتی در سوراخی برفی خوابید؟ چرا باید جوانانی که هر روز هر کدام سرمایه یک کشور هستن جان خود را از دست بدهند و در ازایش نفی عمومی نداشته باشد؟ چرا باید هزینه اضافی برای این گونه افراد در نظر گرفت تا در شرایط اضطراری به کمکشان شتافت؟ حتی در یک سیستم اقتصادی، هزینه زیادی که صرف بزرگ شدن جوانان شود چرا به ناگهان از دست برود؟ چرا موفقیت در صحنه های دیگر زندگی یا حتی ورزشی برای این گونه افراد بی تفاوت میشود و فکر و ذکر آن ها فتح آن تکه از زمین برآمده باشد؟

این پست من سعی در جواب دادن کامل نیست اما جواب در ذات ورزش کوهنوردی است، ورزشی که سمبلی از تمامی پستی بلندی های زندگیست و انسان موفقیت دوست سعی در فاتح شدن بر این چالش را دارد. اگر از جرج مالوری اولین صعود کننده اورست بپرسید پاسخ ساده ای میدهد: "برای اینکه آنجاست، برای اینکه حضور اورست که هنوز فتح نشده چالش برانگیزه..."

همسر هم نورد آمریکایی که با کوهنوردان مفقود شده ایرانی بوده در وبلاگش در جواب چرایی کوهنوردی، میگوید: "برای غلبه نه بر کوه ها، بر شک، ترس و ضعفخودمان... "

نکته دیگر اینکه تا انسان خود یک بار پا به این رشته نگذارد و طعم ایستادن بر روی قله ای را نچشیده باشد عاجز از عطش کوهنوردان میشود. میشود دلایل کوچک و بزرگ دیگر را ردیف کرد اما مخاطب خانه نشین قانع نمیشود.

این مورد که کوهنوردی برون مرزی ایران حوادث زیادی دارد موضوع دیگریست که تخصص من نیست و مباحث مربوط به فدراسیون کوهنوردی و باشگاه ها حاشیه این ورزش را زیاد میکند و ای کاش جو بهتری حاکم بود.

تا الان خبری از کوهنوردان مفقود شده نرسیده اما امیدواری رویای رایگانیست که در اختیار داریم. امیدوارم آيدين بزرگی، پويا کيوان و مجتبی جراحی که صرفا عکس هایشان را دیدم حداقل جسدی برای خانواده خود داشته باشند.